بررسی رابطه بین خودکارآمدی و درگیری شغلی معلمان تربیت بدنی؛ نقش میانجی هیجانات تدریس

چکیده

هدف:  هدف پژوهش حاضر، تبیین درگیری شغلی معلمانتربیت بدنی بر اساس خودکارآمدی با توجه به نقش میانجی هیجانات تدریس بود.   روش: از طریق نمونه‌گیریخوشه‌ای مرحله‌ای، تعداد 228 معلم دوره متوسطه خانم (135) و آقا (116)  از نواحی آزموزش و پرورش تبریز انتخاب شدند. مشارکت‌کنندگان، پرسشنامه احساس خودکارآمدی معلم در تدریس (تچانن ـ موران و وولفولک، 2001)، پرسشنامه هیجانات پیشرفت معلم (فرنزل، پکران و گوئتز، 2010) و مقیاس کوتاه درگیری شغلی (شائوفلی و بیکر، 2006)  را تکمیل کردند. تحلیل داده‌ها با روش مدل‌سازی معادلات ساختاری و با کمک نرم‌افزار AMOS انجام گرفت.   یافته ها: نتایج نشان داد که خودکارآمدی در استفاده از راهبردهای تدریس و خودکارآمدی در درگیر کردن دانش آموزان هم به طور مستقیم و هم با میانجی گیری هیجانات مثبت تدریس، درگیری شغلی را به طور مثبت پیش‌بینی می‌کند. خودکارمدی در مدیریت کلاس نیز قادر به پیش بینی درگیری شغلی نبود، اما هیجانات مثبت را به گونه ای مثبت، پیش بینی می کرد. افزون بر این، هیجانات منفی تدریس نیز درگیری شغلی را مثت پیش بینی کرد.   نتیجه گیری: این نتایج نقش مؤلفه های خودکارآمدی و تأثیر عواطف تجربه شده حین کار را در افزایش درگیری شغلی معلمان تربیت بدنی نمایان ساخت.