تبیین رابطه کیفیت زندگی زناشویی با گرایش به باروری(مطالعه زنان 49-15 سال)

چکیده

هدف: پژوهش حاضر به تبیین رابطه کیفیت زندگی زناشویی با نگرش زنان نسبت به فرزندآوری پرداخته است. روش‌شناسی: روش به‌کار رفته در این پژوهش، پیمایش است. جامعه آماری زنان 49-15 ساله در سنین باروری ساکن شهر فسا می‌باشند که 400 نفر به‌عنوان نمونه تعیین و با استفاده از روش نمونه‌گیری تصادفی انتخاب شده‌اند. ابزار تحقیق، پرسشنامه است که برای تعیین اعتبار آن از روش اعتبار صوری و برای تعیین پایایی، از شیوه هماهنگ درونی به روش آلفای کرونباخ استفاده شده است. یافته‌ها: نتایج توصیفی پژوهش، بیانگر آن هستند که میانگین نمره نگرش زنان به فرزندآوری در شهر فسا در سطح متوسط به بالا است. یافته­ های تحلیلی پژوهش نشان می­دهد در بین متغیرهای جمعیتی رابطه سن، و تحصیلات با نگرش زنان به فرزندآوری معنادار است. تبیین متغیر وابسته بر حسب مجموع متغیرهای مستقل، بیانگر آن است که مدت ازدواج، تعداد فرزند، سن و حمایت اجتماعی به‌ترتیب قوی­ترین پیش­بینی­کننده نگرش زنان به فرزندآوری هستند و مجموع متغیرهای لحاظ شده، قادرند 8/25 درصد از تغییرات واریانس نگرش به فرزندآوری را تبیین کنند.  نتیجه‌گیری: نتایج پژوهش نشان داد که کیفیت زندگی زناشویی و عوامل جمعیتی مانند سن، تحصیلات و حمایت اجتماعی بر نگرش زنان نسبت به فرزندآوری تأثیرگذار هستند و می‌توانند تغییرات نگرش را پیش‌بینی کنند.