بررسی اثربخشی آموزش مهارت های زندگی (حل‎مسئله و تصمیم گیری) بر هوش بین فردی، عشق به یادگیری و خودکنترلی در دانش‌آموزان پسر

چکیده

هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی آموزش مهارت‌های زندگی (حل‎مسئله و تصمیم‌گیری) بر هوش بین‎فردی، عشق به یادگیری و خودکنترلی دانش‎آموزان پسر انجام شد. روش‌شناسی: این پژوهش برحسب هدف کاربردی و از حیث ماهیت، از نوع نیمه‌آزمایشی بر اساس طرح پیش‌آزمون - پس‌آزمون با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل تمامی دانش­آموزان پسر کلاس ششم در شهر حسن­آباد از توابع شهرری در سال تحصیلی 1398-99 بودند. نمونه به صورت نمونه‌گیری تصادفی چندمرحله‌ای انتخاب شد. نمونه آماری را 50 نفر دانش­آموزان بودندکه در دو گروه آزمایش و گروه گواه (هر گروه 25 نفر) جایگزین شدند. به‌ منظور گردآوری داده‎ها از پرسشنامه هوش بین‎فردی (چیسلت و چاپمن،2005)، پرسشنامه عشق به یادگیری (مک­فارلن،2003) و پرسشنامه خودکنترلی (تانجنی،2004) استفاده شد. افراد گروه آزمایش ده جلسه به مدت یک ساعت تحت آموزش مهارت‌های زندگی (حل‌مسئله و تصمیم‌گیری) قرار گرفتند و گروه گواه آموزشی دریافت نکردند. به ‌منظور تجزیه‌وتحلیل داده­ها از روش تحلیل کوواریانس چندمتغیری در نرم‌افزار 24- SPSS بهره گرفته شد. یافته­ها: یافته‌ها نشان می‌دهد که آموزش مهارت­های زندگی (حل‎مسئله و تصمیم­گیری) در دانش­آموزان پایه ششم ابتدایی باعث افزایش میزان هوش بین­فردی، عشق به یادگیری و خودکنترلی شد (p<0/05). بحث و نتیجه­گیری: نتایج حاکی از این بود که آموزش حل مسئله و تصمیم‌گیری می‌تواند به عنوان شیوه­ای مهم برای خلق بروندادهای مثبت تحصیلی و شرایط مثبت روانی در فضای مدرسه باشد و معلمان و روان­شناسان می­توانند از این آموزش­ها به‌عنوان یکی از روش‌ها برای آماده­سازی دانش­آموزان جهت زندگی در جهان پرتلاطم امروز بهره بگیرند