عوامل پیش بینی کننده رجعت به بی سوادی درسواد آموختگان دوره سوادآموزی

چکیده

هدف: هدف از انجام این پژوهش بررسی عوامل پیش­بینی کننده رجعت به بی‌سوادی در سواد آموختگان دوره­ی سوادآموزی بود. روش شناسی: جامعه­ آماری پژوهش شامل تمامی سواد آموختگان در سطح کشور بود. با استفاده  از روش نمونه­گیری خوشه­ای چند­مرحله­ای ، نمونه­ای با تعداد 486 نفر (سواد آموخته) انتخاب‌شده و موردمطالعه قرار گرفتند. ابزارهای پژوهش شامل مقیاس پیشرفت تحصیلی محقق ساخته، پرسشنامه محقق ساخته ویژه­ی نوسوادان، مقیاس انگیزش پیشرفت هرمنس (1970) و مقیاس اعتمادبه‌نفس روزنبرگ(1986) بودند. به‌منظور تحلیل داده­ها از تحلیل رگرسیون با استفاده از نرم افزار spss21 استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد متغیرهای موافقت خانواده با سوادآموزی، کیفیت برنامه­های آموزشی، وجود افراد باسواد در خانواده، درآمد ماهیانه خانواده و انگیزش پیشرفت به‌صورت منفی؛ و تعداد فرزندان، مسئولیت خانه­داری و باروری زنان به‌صورت مثبت عوامل اصلی پیش‌بینی کننده‌ی رجعت به بی‌سوادی در سواد آموختگان دوره سوادآموزی و معادل آن بوده­اند (مجذور آر تنظیم‌شده = 267/0 ، 0/001P <  ، 567/15 = F). نتیجه گیری: عوامل اجتماعی اقتصادی فرهنگی، بیشترین نقش را در میزان رجعت به بی‌سوادی نوسوادان داشته و عوامل مرتبط باکیفیت برنامه­­های آموزشی و انگیزش پیشرفت، پیش‌بینی کننده‌های بعدی رجعت به بی‌سوادی بوده ­اند.